vrijdag 21 juli 2017

Café au lait

Koffie in Frankrijk, voor mojbijns nooit een succes. Waar Bas enorm kan genieten van een 'petit café noir' wil ik graag een cappuccino of een grand café au lait.
In gewone Franse stadjes krijg je als je cappuccino vraagt koffie met slagroom.
Ook best lekker.
Maar een cappuccino met opgeschuimde melk dat vind ik zelden in Frankrijk.
Dus vraag ik 'café au lait'.
Petit our grand?
Meestal krijg je dan een volle kop zwarte koffie en een kannetje warme melk. Maar hoe doe je dat? De melk past er niet bij.
Vanmiddag, naast de kerk in Signy l'abbaye zei ik 'petit'.
Nou dan krijg je dus dit.....
Zien jullie het ook?
De melk uit het cupje paste er niet meer bij.
Dus dat werd gedoe en het was ook lauw en vies.
Nu hopen op betere koffie in een grote stad!

donderdag 20 juli 2017

Kringloopfilm

Vanmiddag naar de Emmaus in Glageon.
In Frankrijk zijn de kringloopwinkels van de Emmaus zeer groot. Ze huizen vaak in oude fabrieksgebouwen of oude scholen.
Allerlei afdelingen met de spullen goed gesorteerd. Op iedere afdeling iemand die helpt en prijst.
Uiteindelijk betaal je alles bij de centrale kassa en kun je je spullen met bon op al die afdelingen weer ophalen.  Waterdicht systeem....maar wat een gedoe.

Vandaag liep ik op mijn hippe speakers en verder vlotte uiterlijk (ja echt waar) te zoeken naar servies voor Sasja (voor in haar boerderij waar we nu 2 weken zijn, later meer over dit servies) en zocht ik kopjes en schoteltjes voor rommelroute Lunetten waar we koffie en taart inclusief Franse kop en schotel willen verkopen.
Een heel verhaal....

Maar, ik liep in een andere wereld.
Ik viel enorm op.
Om me heen oude en jonge mensen met afgewassen kleding aan.
Met ordinaire kleding en geblondeerd haar. Een boer met vrouw en dochter die eruit zien alsof we in de veertiger jaren zijn.
Ik keek mijn ogen uit. En mijn neus....de meeste bezoekers roken ook zo vies.
De geblondeerde 'ordinaire ' dame zocht tussen de, op kleur gesorteerde, slipjes naar de exemplaren met kant.
En de moeder en dochter (zie foto) zochten een schaal en een pannetje.
Bij de boeken zaten oude stoffige mannen met brilletjes en piekharen en soms baarden te lezen en bladeren.
Allen keken op van mijn verschijning.
Bij een uitgang die geen uitgang was zat een man op een kruk die zei : geen uitgang.
Dat verstond ik te laat en bijna liep ik zomaar een meter boven de grond het gebouw uit (een hekje misschien?).
Heel veel mensen die werkten bij deze Emmaus, allemaal met een verhaal denk ik. Maar allemaal druk hun werk goed te doen. Ze namen het uiterst serieus.
Mijn schoteltjes en schaal stonden keurig in krantjes gepakt in een doosje klaar toen ik het (na betaling) op kwam halen.

Ik was wat verward later in de auto naast manlief en hondje. Was ik in een kringloop film terechtgekomen?
Dat gebied in Franse Ardennen vlakbij grens België kent veel armoede, of misschien zie ik het zo en zijn zij tevreden met hoe het is. Zo was het immers altijd.

woensdag 19 juli 2017

Rabuzin

In de kringloop vond ik deze kaart. Ik blijf er maar naar kijken.zo mooi vind ik het.
Ik wilde er van alles over weten en gelukkig is daar dan het internet.
Ivan Rabuzin was een kunstenaar uit Kroatië (1921-2008). Hij was van beroep timmerman en begon in 1956 te schilderen. Hij maakte naïeve kunst. Als ik zijn werk bestudeer lijkt niets meer op dit werk. Alles veel gekleurder en fantasierijk. Over dit werk heb ik niets gevonden.
Seosko dvoriste 1958 staat er achterop de kaart. Vertaald uit het Kroatisch: Boerenerf 1958
Ben blij met deze krinkloop vondst € 0,20 bij de kringloop in het dorp.

dinsdag 18 juli 2017

Blij kind met blije bal

Rond 8 uur zat ik in de zon met heerlijk uitzicht en ontbijtje. Daarna dutte ik nog wat na. Gewoon omdat dat kon.
Naar de markt in Rocroi, koffie op terras ,3 meloenen en een nieuwe bal.
Bas was met Pitou een rondje aan het lopen en juist toen hij iets over mijn blije bal wilde zeggen zei ik: 'zomaar gratis bij de drie meloenen gekregen'..
Hij was zo groot dat de bal voorin zat en ik achterin onze panda naast Pitou.
Zij was niet zo blij met de bal....
Maar ik? Als een kind zo blij ben ik ermee.
Hij is licht, heel mooi en vol met lucht.

Midden in de wei staat een oude trampoline.
Erop liggen is als drijven op water.
Er op spelen met mijn nieuwe bal.....
En overal groen. Morgen weer hoop ik.

Ben begonnen aan deel één van de serie van Elena Ferrante.

Klinkt vakantie achtig toch?

maandag 17 juli 2017

Ferme la Forge

Dat is boerderij waar ik 2 weken met man en hond bivakkeer.
Even weg van alles : bijkomen en uitrusten.
Maar ook nadenken.
Vorig jaar liep de vakantie zo anders. Grlukkig is deze plek is redelijk dichtbij en een vertrouwd (huis van vriendin).
En altijd, elk jaar echt waar, vraag ik me af wat voor mij nou echt vakantie is.
Velen vragen zich dat nooit af omdat ze zo genieten van aan een zwembad liggen of door de bergen wandelen.
Maar ik weet het nog steeds niet goed.
Het weer is tot nu toe fijn.
Dus komende dagen maar eens dingen doe die ik leuk vind:
Kringloopwinkel, lezen, terrasje, haken.
Misschien heb toch meer mensen om me heen nodig. Lekker lachen en genieten.

vrijdag 14 juli 2017

Weer een serie klaar

Weer tien vilten tassen afgemaakt.
Klaar voor verkoop. Komende week zet ik ze op mijn website en op mijn Facebook pagina.
Er zijn er al twee weg...

Heerlijk tassen, lichtgewicht en met mooie handvatten van mooi bruin leer.

Nu inpakken en bijna wegwezen.

donderdag 13 juli 2017

Droomhuisje

Zomertijd, vakantietijd.
Iedereen vertrekt naar een vakantie adres.
Wij ook. Zaterdag gaan we via Zeeland naar de Franse Ardennen. Daar heeft vriendin S een oude boerderij waar weer 2 weken gebruik van mogen maken.
Heerlijk.

In de vakantie tijd verlang ik altijd naar een klein huisje.
Dan droom ik van wonen in een klein huisje aan zee, aan een sloot, op een heuvel.
Met een paar spullen, meer niet. 
Stel je voor dat ik ooit ergens een klein huisje vindt. Niet verder dan 3 uur rijden.
Dat dat dan mijn 2e thuisje wordt.
Dat huisje heb je in een uurtje schoongemaakt.

En zo droom ik lekker verder.
Want in dromen kun je steeds verder fantaseren.
Zonder rem of zonder met iemand rekening te houden.



dinsdag 11 juli 2017

Zomaar een muts

Het is al midden in de zomer. Daar geniet ik volop van. Tuindeur open,  alles groeit en bloeit , soms een stortbui, soms te heet, was buiten hangen, buiten eten, bijna op vakantie, zomerse zaken.

Toch krijg ik het niet voor elkaar als een echte frisse huisvrouw (met een man die minstens de helft van het huishouden doet) de winterse zaken af te ronden:
Dikke truien wassen of luchten,  winterschoenen poetsen, mutsen dassen opruimen.
Soms wel hoor,maar voor je het weet is het alweer winter.
Hier dacht ik aan toen ik deze muts waste. Hij zit altijd op de dop van de balsamico azijn.

Een ding is dit jaar zeer opvallend. De volwassen jongste zoon heeft zijn 2 winterjassen laten stomen en deze hangen nu in zo'n plastic hoes in zijn kast.
Dus hierin is hij dan weer erg huishoudelijk.
(Dat ik 8 paar van zijn schoenen heb geordend in de gang, zijn koptelefoontje uit het hoofd van de hond heb gehaald omdat het rondslingerde en zijn was heb gedaan behoort bij wat onvolwasser gedrag)

Dit zijn zo van die gedachten die opkwamen bij het ophangen van de muts.
Hi Hi Hi. ...het regent dus drogen zal ie niet.

zondag 9 juli 2017

Mijn schone moeder

Mijn schoonmoeder, inmiddels 84, wordt steeds ouder. Deze zin klopt natuurlijk.
Iedereen wordt steeds ouder.
Gister op feestje van vriendin die 70 werd. En ook een feestje van M die 51 werd.
Met zijn allen golven we naar het ouder worden en die fases maak je samen mee.

Maar goed ,schoonmoeder Janneke.
Ze ziet slecht, hoort slecht, en loopt de laatste tijd slechter. Ze was een echte wandelaar dus dat laatste is een echte verandering .
Ze is moe. Natuurlijk wil ze niet naar de dokter.  Ze gaat regelmatig naar de tandarts maar de huisarts? Nooit.
Geen controles, niks.ml
Ze reist het liefst met de trein maar voor dit weekend ging ze direct in op man's voorstel haar donderdag in Nijverdal op te halen en vandaag weer naar huis te brengen (je moet weten dat ze nooit maar dan ook nooit in een auto stapt als er over de snelweg gereden moet worden ).

Stilletjes genoot ze van onze tuin, de uitstapjes, de gezelligheid en onze nieuwe Pitou.
En Pitou sloot haar direct in haar hart en bleef steeds bij haar in de buurt.

Dit weekend wist ze opeens dingen niet meer.
Bij thuiskomst wist ze niet meer waar ze met Bas koffie had gedronken.
En zo nog tal van voorbeelden: haar korte geheugenknobbel lijkt wat versleten.

Weer een stap naar nog ouder.
Hoe verder? We weten het niet.
Gelijdelijk overkomt het ons allemaal.

Gelukkig heeft ze nog veel herinneringen en verhalen.  Al kennen we deze natuurlijk bijna allemaal.
Traditie is onze vraag :welke muziek wil je horen? Via Spotify laten we haar dan alle nummers horen die ze vraagt.
Ze geniet daar heel erg van.  Soms dansen we met zijn allen.
De hele buurt geniet mee (ze wordt steeds dover schreef ik al).
En als er dan muziek van the Beatles door de straat schalt dan weten ze: schoonmoeder Janneke is er weer.

Terwijl Janneke mee neuriet en beweegt zit Pitou de hele tijd zo naast haar.
Pitou luisterde mee.


vrijdag 7 juli 2017

Glazenbol

Mijn vriendin Marjolein Hamer is jarig. Vanuit trots maakte ik dit voor haar. Zij is eigenaar van bureau dOns. In deze glazen bol kun je zien waar ze zo goed in is. Verschillende mensen zijn zoekende: de te drukke vrouw,  de vader die het opeens alleen moet doen, een team waar geen veiligheid is, de man die altijd paraat moet staan van zichzelf.  Voor deze en andere mensen is Marjolein coach. Zoekend naar de lichtheid van een donsje, kracht en blij zijn en dàt dan vinden bij bureau dOns.
Natuurlijk met af en toe wat inspiratie van Gras van Jonker.

donderdag 6 juli 2017

Projectje

Als ik iets wil maken dan ontwikkelt zich dat langzaam.
Dit is een begin van iets moois.
Wordt vervolgd.

dinsdag 4 juli 2017

Mini

Avond koffie in de tuin. Terwijl Pitou ondeugende dingen doet in de tuin zie ik wat springen..
Dit kleine vriendje hebik even goed kunnen bewonderen. Niet groter dan 10 €-cent muntje.
Zoveel padden en kikkers en altijd maar weer zijn er groepen mini's.

zondag 2 juli 2017

Stel dat .......zei Kaj

Zoon Kaj is inmiddels uitgegroeid tot een betrokken lieve zoon die gemotiveerd met zijn studie bezig is. Hij haalde deze week zijn propedeuse  business management en daar zijn we trots op.
Hij was mee naar zeeland dit weekend en dat levert met zo'n volwassen kleinzoon erbij leuke gesprekken op.
Vanmiddag, terwijl we smulden van mijn moeders kerriesoep, stelde hij ons de volgende vraag:
Stel dat je weer jonger zou zijn welk beroep zou je dan het liefst hebben gehad er vanuit gaande dat je daar dan ook goed in was  (of wat had je graag gedaan).

Bas zei direct dat hij dan graag boswachter was geweest.
Kaj zelf zou graag talentvol profvoetballer zijn. Dat leek hem heerlijk, sporten in groot stadion, veel geld verdienen en werken in leuke club mensen. En ook genoeg geld hebben om daarna een bedrijf op te kunnen zetten.
Mijn moeder had graag kraamverpleegster geweest. En een reis maken van een paar jaar met het gezin,de wereld verkennen en leren van dat leven.
Mijn vader werkte bij van Gend & Loos en is daar directeur geworden van verschillende regio's. Iets managen dat heeft hij altijd erg graag gedaan.
Ikzelf  besefte dat ik altijd het werk deed en doe waar ik van droomde; onderwijs en kunsteducatie. Ik ben altijd blijven studeren en leren om me te verdiepen en beter te worden in mijn vak.Toch had ik daarnaast ook graag ontwerper geweest en bekend over de wereld met een mooi product.

Zo'n gesprek met mijn zoon, man en ouders, zo rijk voel ik me dan.

(Zie je hem lopen met zijn oma door de winkel? Slechte foto maar zo'n fijn beeld)

zaterdag 1 juli 2017

Zeeuwse avondzon en dampende.....

Weekendje Oost souburg bij mijn ouders.
Beetje grijzig maar zacht weer. En na het eten avondzon op de boulevard.
Allemaal spannend voor ons hondenkind.
Logeren, onbekende omgeving, lange reis.
Ze is bij ons zindelijk in de tuin. Uitlaten is een kort stukje lopen en dan wil ze naar huis. Maar haar behoefte doet ze alleen in de tuin.
En ach, sommige dingen kun je voorspellen.....
Middenop de boulevard, in diezelfde avondzon, draait ze een grote.....drol.
Met Pitou gaan we nog veel beleven.

vrijdag 30 juni 2017

Stempelpret

Er is een nieuw boek uit. Een boek van Gertie Jacquet.  Ooit deed ik stempel-snij-workshop bij haar en genoot ik van haar techniek en inspiratie.
Met stempels en tekeningen maakt zij de meest prachtige kinderboeken.
Maar goed,  dat boek.  Dat wil ik!
Het is net uit dus heb er nog niks van gezien. Maar zulke boeken zijn vooral inspirerend als ze door een kunstenaar zijn gemaakt die naast techniek ook het boek prachtig heeft vormgegeven en voorbeelden geeft over vormgeven met stempels.
Dus...
Het schaap maakte ik tijdens haar workshop. Het is Does . Afgelopen jaren gebruikt bij kleuters. Iedereen een afdruk van Does op zelfgekozen plek op papier, samen verhaal verzinnen over Does. Daarna ontstaan er prachtige tekeningen omdat de kleuters geïnspireerd zijn door Does en hun groepsverhaal en dan vanzelf gaan tekenen.

De theepot was om patronen mee te maken. 

Binnenkort weer stempels snijden,daar heb ik zin in.

donderdag 29 juni 2017

Schuur-memoires

De schuur: best ruim met een soort vlonder op 2 meter hoogte.
De schuur was vol.
Zes fietsen en de rest.
Dus het was de hoogste tijd.   Eindelijk.
Alles hebben we eruit gehaald, ik heb zelfs een metalen rek schoongepoetst en een plank gesopt. Schuur gestofzuigd.
De panda vol troep voor het grof vuil.
Foto's gemaakt voor op het prikbord in de wijk. Een schepnet, twee klapstoeltjes, een knikkertegel, 16 dakpannen,  parasolvoet, 2 inklapbare sneeuwschoenen, ...
Op dit moment onderhandel ik met buurtgenoten en is er al wat opgehaald.
Het kost wat moeite maar via ons prikbord  komt er van alles goed terecht .

Maar we vonden nog meer.
Een pak folders......uit 2008.
Oh oh....puber-resten...
Onze oudste zoon folderde in de wijk maar had er al snel genoeg van. In onze schuur is plek om dingen te verstoppen. En dat deed hij . Bij de vorige opruiming ( 8 jaar geleden denk ik) troffen we al 16 pakketten folders aan die daar verstopt waren. Nu lachen we erom maar toen was het wel gênant. Dat zijn van die geheimen tussen onze zonen.
Wat we ook vonden was vuurwerk.
Ook uit die tijd.  De jongens kochten vuurwerk (gelukkig vonden ze dat maar een paar jaar leuk) en dat waren vooral knallers.
Wat wij dan deden was vuurwerk wegnemen en verstoppen in de schuur (ja echt waar).
Op een gegeven moment hadden ze illegale knallers op de kop getikt.
Mijn regel was: als ik illegaal vuurwerk vind wordt dat door mij persoonlijk onklaar gemaakt.
Juist dat jaar trof ik het aan.
De jongens stonden met open mond naar me te kijken, zelfs Bas. Ze vielen stil zegmaar toen ik bezig was vuurwerk in een zak te stoppen, fles shampoo erover leeg te knijpen ,in laten trekken en klaar.
(Shampoo droogt niet dus hele handelvoorgoed verknald.....haha leuk woord).
Moet er nog altijd om grinniken..

Maar we vonden nog twee doosjes knallers vandaag, lagen diep verstopt.

En och och, de  2 skateboards van Jaro en zijn houten golfplank.  Hij deed dat zo graag als klein jochie en was er zo goed in. Die bewaren we natuurlijk.
Net als de slee, een mooie vlieger en deze mooie kiepauto.
( lang geleden tweedehands gekocht om rommelmarkt in Frankrijk in de zomer).






woensdag 28 juni 2017

Gênant maar toch....

Een week geleden liep ik met Pitou door de steeg (ja ja ze loopt al een klein rondje mee door de steeg).
Er liep een glurende jongen die zijn fiets pakte en wegreed.
Nog geen 4 minuten later ( ja het steegrondje met Pitou is heel kort), zie ik hem over een schutting springen met een gestolen krat in zijn hand. Ik stond 10 meter van hem af en we keken elkaar aan.
Hij stopte even...en ik?
Ik stak van wal :  ik schreeuwde en maakte hem duidelijk dat dit toch wel het toppunt was.  Mijn taalgebruik was nogal ordinair dus op een gegeven moment hield ik maar op.
Hij zei wat vage dingen en stapte op zijn fiets. Ik liep naar huis en belde de politie.

Nou zeg....zo doe ik dus in zo'n situatie. Ik was niet bang maar liep ook niet naar hem toe.
Ik handelde goed door 112 te bellen.
Maar ik was er nog wel erg mee bezig.
Had hij die 4 euro statiegeld van zo'n krat echt nodig?
Had ik anders kunnen reageren?
Ik had naar hem toe kunnen lopen met mijn waakhond (Hi Hi) en kunnen vragen of hij de krat even terug in die tuin wilde zetten .

Ik deed wat ik deed.
Was toch blij dat niemand mijn stortvloed aan onaardige woorden gehoord heeft.
Teminste, dat blijf ik hopen.

maandag 26 juni 2017

Maandagse maandag

Maandag is de start van een nieuwe week. Dat blijft voor mij lastige dag.
Natuurlijk wil ik graag ook werken.
Maar dat kan niet 'zomaar'. Mijn lijf heeft burnout /overgang omgezet naar angststoornis die ik met een reïntegratie traject zou kunnen overwinnen.
Helaas heb je daar geen recht op als je geen baan hebt, geen inkomen en geen uitkering.
Ik behoord tot een doelgroep waar ik eerder nooit over nagedacht had.
Wat nu?

Net als mijn zoon Kaj heb ik nu ook Pitou in huis . Dat is fijn. Beide laten ze van alles slingeren. ....
Dat blijft opvoeden..

zaterdag 24 juni 2017

Ondeugende picknick

Vriendin H was jarig en ik zou met haar picknicken. Aan het water in de schaduw was het doel. Achterin de auto stonden vrolijk bloeiende tuinplanten die ze voor haar verjaardag zou krijgen van mij.
Ik haalde haar op in Amsterdam en ze wees de weg naar een mooie plek.
Aan de Amstel is een begraafplaats: 'Zorgvlied'. Daar ligt onder andere Annie M.G. Schmidt begraven. Niet onder andere maar ik bedoel o.a.
Er was net een dode aangekomen in een grote grijze auto. Daarbij hoorden ook een rij andere auto's.  We bevonden ons ertussen en ik parkeerde mijn auto (kleine van stuk) heel knap op een klein plekje.
Om ons heen stapte donker en chique geklede mensen uit. Sommigen met bloemen.
Kan dit wel vroeg ik aan H. Misschien moeten er plekken overblijven voor andere bezoekers.
Ja hoor zei H zelfverzekerd, we komen voor Annie. Maar eerst moeten we nog  even eten.
Dat klonk goed.
We gedroegen ons als kinderen, waren blij dat we er niet uitbundig gekleurd uitzagen.
We stapten uit, mand onder de arm en binnen 1 minuut zaten we aan de Amstel. 
Precies tussen de begraafplaats en de Amstel.
We aten en dronken en hadden elkaar toch weer veel te vertellen. (Ik had 4 dagen daarvoor nog 20 km met haar gefietst).
Er voeren bootjes voorbij en af en toe een eend. Achter ons werd begraven en herdacht.
Ik dacht aan Annie Schmidt.
Zij zou deze actie heel leuk gevonden hebben. Parkeren alsof je naar begraafplaats gaat en dan gewoon lekker picknicken aan het water. Dat doen vriendinnen.

Zo zei zij:

Een beetje dwarsheid maakt het leven leuk.

En ook :

Vergeet nooit het kind in jezelf.

Daaraan denkende genoten we nog meer.
Na een uur terug naar de auto. H weer naar haar werk gebracht en met een lach op mijn gezicht naar huis gereden.

Alles kan, als je het maar met respect doet.

vrijdag 23 juni 2017

Fruitscooter

Vanmorgen ging ik met zoonlief op de scooter naar de Turkse winkel in andere wijk. Hij had zin in versgebakken broodjes en ik wilde fruit en groente kopen.
Zoveel keus, grote kisten groente en fruit in allemaal frisse kleuren.
Voor ik het wist hadden we tassen vol en kocht ik tot slot ook nog een doos mangos voor 1,99 €. Sommige met een rimpel, een butsje of nog hard. Maar ook die verdienen het om gekocht en opgegeten te worden toch?  Bij onze supermarkt wordt alles met rimpel direct weggegooid.
Ook de geur van verse munt vulde onze neusgaten, het kwam uit een karretje met daarin een grote doos super verse munt.
Maar toen.....bij de scooter.
Geen fietstassen, ik moest er achterop ook bij natuurlijk.
Passen en meten, maar wat hadden we een lol.
Spontaan uitje met zoonlief en deze avond een heerlijke mango- abrikozen-watermeloen salade.


donderdag 22 juni 2017

Zomaar een warme donderdag

Ontbijt buiten in de schaduw.
Achterop bij manlief op de scooter van zoonlief en dan onderweg naar tuincentrum zachte band.
Lopen en later oppompen.
Verjaardagspicknick-lunch met jarige vriendin H aan de Amstel in Amsterdam.
Thuis plakkerig tot wind en regen kwamen.
Bakkie met vriendin M onder de parasol in de stromende regen met onweer.
Enorm afgekoeld .
Grote pan paella maken en eten.
Ex collega uit de wijk even helpen aan huis net kostuum voor dochter.
Tuin sproeien, beetje rommelen met foto's  en hangen op de bank net mijn  nieuwe vriendinnetje.

Zo'n dag was het.
Nu waait de frisse wind door het huis.
Kijk ik 'lekker laat'.

En oeps...wasje vergeten op te hangen.

dinsdag 20 juni 2017

Gossie mikkie

Natuurlijk klaag ik niet over de hitte.
Dat we al zo lang genieten van open tuindeur, alles wat groeit en bloeit in de tuin, een hond die denkt dat de deur altijd open staat (ze is werkelijk van slag als de tuindeur dicht is), buiten eten, mooie wolken en ijsjes is heerlijk.

Maar vandaag kwam ik niet op gang.
Gossie mikkie.
Maar ik klaag niet.
Want grijze regendagen. ...nee.
Dit buitenleven is heerlijk.
Dus morgen zoek ik mijn kladden, lurven, en de HUP factor.
Neem ik mijn stuur en werk ik weer iets van mijn lijstje af.







zondag 18 juni 2017

Altijd vaderdag (en moederdag)

Vaderdag zit niet in mijn/ons systeem( moederdag ook niet).
Mijn vader is mijn vader. Gezond en steeds een jaartje ouder.
Net als ik zelf.
Ik weet nog dat hij 37 werd, net in Zeeland en trots dat ik zijn leeftijd kon onthouden. 37... dat klonk zo oud.

Ooit werd ie 50, dat werd een feestje en ik had een grote kartonnen 'Tiels Flipje' geregeld en voor het huis gezet (mijn vader heet Flip,  Philip).
Een vader van 50....had ik toen.

Nu ben ik die leeftijd al voorbij en is hij ook weer een stuk ouder.

Mijn liefste vader.
En toch geen vaderdag cadeau.
Maar gewoon altijd beseffen dat ik nog zo ontzettend van mijn vader kan genieten.
En dat voelt dan altijd als vaderdag.
Echt waar!

zaterdag 17 juni 2017

Liefdevol missen

Vandaag wapperde ik wat door de tuin, kocht groente en fruit bij een Turkse winkel en maakte verse tomatensoep.
Ik verlangde naar Jaro en Charlie, dit zomerse weer hadden we vier weken samen meegemaakt, samen bij elkaar en nu is het soms zo wennen zonder.
Die weken kookte zij elke dag voor ons, echt heerlijk. Ik moest dan muziek opzetten en gewoon 'zijn' tot ze ons de maaltijd serveerden.
Dus vandaag besloot ik één van hun lekkere maaltijden te maken.

Runderreepjes , rode uien, stukjes broccoli, knoflook samen wokken en daarna zwarte bonen wok saus toevoegen. Deze prut over zilvervliesrijst en smullen maar.

Ondertussen chatte ik wat met Jaro: zij werken, koken met verse dingen van de markt en genieten op dit moment van een plek in Marokko.
Ik chatte dat ik ze miste en dat dat gevoel er is omdat ik zo ontzettend van ze hou, omdat we het samen zo fijn hadden afgelopen weken. En dat het nog best lang duurt voordat ik ze weer zou zien: voorjaar 2018.


Missen is eigenlijk het voelen van liefde voor degene die niet nabij is.
Zo kan ik mijn ouders soms echt missen. Dan wil ik gewoon een bakkie met ze doen, of naar de markt met mijn moeder ( maar zeeland is te ver voor een bakkie).


En zo is er nog meer te missen, alleen maar omdat ik zo voel hoe fijn ik het heb met de 'gemisten' .
Niet iedereen begrijpt dat van mij geloof ik. Het missen is geen drama.
Toen Jaro geboren was ging ik na 10 weken weer werken voor 3 dagen per week. Ik miste hem maar dat gevoel was eigenlijk heerlijk, of rijk. Dat ik thuis een zoon had, gewoon een eigen zoon.
Dat missen was een verlangen en daardoor kon ik gewoon wapperend werken met uitzicht op het  weerzien.

Klinkt fijn toch?

Missen als iemand van wie je zo hield er niet meer is, is echt andere koek. Dan heb je het te doen met de liefde die je voelt voor die persoon en met de herinneringen. Dat heb ik deze maand met Carolien, 4 jaar geleden overleden, en overal in huis en in mezelf is ze nog zo aanwezig.
Toch bij het luisteren naar haar muziek voel ik liefde, samen met het gemis.







 

dinsdag 13 juni 2017

Slak schoonheid

Vandaag werkte ik in de voortuin van een vriendin.  Een klus waarmee ik wat verdien.
Vegen, onkruid trekken, mos tussen stenen uitsnijden, reuze klimop snoeien, potten legen en potten vullen.
Terwijl ik bezig was zag ik overal slakken weg rennen,  nou ja schuiven.
Weggejaagd door mijn bezigheden in de tuin. 
Toen dacht ik aan deze foto waarop zoon Jaro een slakje bestudeert. Dat deed hij graag, observeren en alles willen weten over natuur .
Net kwam ik die foto tegen toen ik een andere foto zocht.
Dat is toch geen toeval?!

zondag 11 juni 2017

Pitouti

Het is me wel wat.
Klein gek hondje in huis wat onderzoekt, rent, springt, plast, knuffelt en slaapt.
Ze heeft het naar haar zin in huis en tuin.
En een dagje naar mijn ouders op een camping gaat haar ook goed af.

Nou je merkt het al, voor je het weet praat je over het hondje alsof het een kindje is.
Dan noem je haar geen Pitou maar Pitouti Pitoutia .
Je bent trots als ze buiten plast en gaat zitten voor een brokje.
Je voelt ook dat je haar wilt opvoeden, dat ze doet wat je vraagt.  Dat ze een plezierig opgevoed hondje wordt.
En je weet dat dat vooral door middel van positief belonen gaat. Net als bij kinderen.
Gelukkig is dat bij hondentrainers tegenwoordig ook heel normaal, net als bij de meeste leerkrachten.
Wat heb ik toch veel geleerd van het onderwijs.

Dus we moeten oefenen en uitdagen.
En belonen en spelen.
En negatief gedrag negeren.

En geduld hebben....
Pitou loopt nog niet buiten, staart tussen de benen en na 4 meter weer terug.
Pitou plast nog binnen, en poept in de tuin.
Pitou gromt en blaft naar Kaj de zoon.
Dat laatste is minder en Kaj die zo naar puppy had verlangd vindt dat vreselijk.
Maar de opdracht voor hem van onze personal trainer is: negeren.
En dus heeft Kaj in dit traject ook wat te leren. Hij stelde zelf deze foto voor.
Lief toch ..Hi Hi hi

Toch weer een hondenblog. .. maar dat gekke grappige bruine beestje is zo belangrijk nu.

Belangrijker is natuurlijk dat Jaro en Charlie veilig zijn aangekomen in hun kleine huisje op het platteland van Marokko.

vrijdag 9 juni 2017

Hartenvondst

Wat ik vond in de tuin.
Nog een heel klein restje van trouwfeestje Jaro en Charlie.
Zij zitten inmiddels op de boot naar Marokko waar ze 6 weken zullen blijven in leuk huisje op mooi plekje.
Best ver, maar fijn in mijn hart.





donderdag 8 juni 2017

Wegwezen

Daar gaan ze.
Ik ruim mijn huis met een lijf vol liefde, en af en toe een traan.